ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου θα διεξαχθεί το φετινό καλοκαίρι στα γήπεδα της Γερμανίας και η ομάδα του Γκουστάβο Πογιέτ θέλει να βρεθεί σε αυτή την μεγάλη ποδοσφαιρική γιορτή. Για να τα καταφέρει θα πρέπει για αρχή να υπερβεί το εμπόδιο του Καζακστάν στις 21 Μαρτίου στην OPAP Arena και πέντε μέρες αργότερα, με μειονέκτημα έδρας, να αποκλείσει και τον νικητή του παιχνιδιού ανάμεσα στην Γεωργία και το Λουξεμβούργο. Αυτή πάντως δεν θα είναι η πρώτη φορά που η γαλανόλευκη θα προσπαθήσει να βρεθεί σε διοργάνωση που φιλοξενείται από την εν λόγω χώρα. Στο παρελθόν η Γερμανία υπήρξε οικοδέσποινα τεσσάρων ακόμα τουρνουά. Στο παρόν άρθρο θα δούμε τις προσπάθειες της επίσημης αγαπημένης για πρόκριση στα τουρνουά αυτά. Αλήθεια εσείς θυμάστε σε πόσα κατάφερε τελικά να πάει; Η απάντηση παρακάτω....

Οι φουριόζοι Πλάβι

Η πρώτη μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση που έλαβε χώρα στα γήπεδα της Δυτικής, τότε, Γερμανίας ήταν το παγκόσμιο κύπελλο του 1974. Για να πάρει κάποιος το εισιτήριο για αυτήν την μεγάλη ποδοσφαιρική γιορτή από την ευρωπαϊκή ζώνη, θα έπρεπε να τερματίσει στην κορυφή του προκριματικού του ομίλου και παράλληλα να μην είναι ο χειρότερος πρώτος των εννιά προκριματικών ομίλων. Σε αυτή την περίπτωση θα καλούταν να αντιμετωπίσει σε αγώνες μπαράζ την χειρότερη πρώτη των προκριματικών της Λατινικής Αμερικής. Όπως λοιπόν γίνεται αντιληπτό, η πρόκριση εκείνη την εποχή ήταν αρκετά πιο δύσκολη υπόθεση, από ότι σήμερα, για χώρες όπως η Ελλάδα. Η γαλανόλευκη κληρώθηκε στον έβδομο προκριματικό όμιλο μαζί με τις Ισπανία και Γιουγκοσλαβία. Οι "φούριας ρόχας" και οι "πλάβι" διέθεταν αρκετά πιο έμπειρες ομάδες σε σχέση με την δική μας εθνική και άρα ξεκινούσαν από διαφορετική βάση για την διεκδίκηση του χρυσοφόρου εισιτηρίου. 

Η πρεμιέρα της ομάδας του Μπίλι Μπίγκαμ έγινε στις 18 Νοεμβρίου του 1972 στο Βελιγράδι κόντρα στην εθνική Γιουγκοσλαβίας, η οποία ένα μήνα νωρίτερα είχε αποσπάσει εκτός έδρας ισοπαλία(2-2) κόντρα στην Ισπανία. Σκόρερ και των δύο τερμάτων των "πλάβι" ήταν ο μετέπειτα γνώριμος των ελληνικών γηπέδων Ντούσαν Μπάγεβιτς. Η Ελλάδα θα προσπαθούσε να δείξει σε 90.000 θεατές ότι δεν θα ήταν απλά ο ρυθμιστικός παράγοντας του ομίλου, αλλά θα διεκδικούσε, με τις πιθανότητές της, την είσοδό της στα σαλόνια του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Δυστυχώς, ένα γρήγορο γκολ των Γιουγκοσλάβων με τον Ατσίμοβιτς στο 13ο λεπτό της αναμέτρησης έκανε το έργο της εθνικής από την αρχή αρκετά δύσκολο. Παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε δεν κατάφερε να πετύχει κάποιο τέρμα και έτσι έφυγε ηττημένη στην πρεμιέρα της στον όμιλο. Η επόμενη αγωνιστική βρήκε την Ελλάδα στο 1973 και συγκεκριμένα στις 17 Ιανουαρίου. Αντίπαλος αυτή την φορά η Ισπανία και έδρα το Απόστολος Νικολαϊδης. Η εθνική βρέθηκε πίσω στο σκορ ξανά στο πρώτο ημίχρονο με τον Βαλντέζ να κερδίζει τον Βασίλη Κωνσταντίνου πέντε λεπτά πριν οδηγηθούν οι δύο ομάδες στα αποδυτήρια. Σε αντίθεση με τον αγώνα στο Βελιγράδι όμως, η εθνική κατάφερε να βρει γκολ ισοφάρισης με τον Κούδα στο δεύτερο ημίχρονο. Το ισόπαλο αποτέλεσμα διήρκησε μόνο για 12 λεπτά, καθώς ο Κλάραµουντ έδωσε ξανά το προβάδισμα στην "φούριας ρόχας". Και πάλι όμως η εθνική βρήκε τον τρόπο να ισοφαρίσει, αυτή την φορά με τον Δομάζο. Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν κατάφερε να πάρει τον πρώτο της βαθμό στον όμιλο, καθώς οι Ισπανοί βρήκαν και τρίτο τέρμα ξανά με τον Βαλντέζ. Η εθνική μετρούσε ήδη δύο ήττες στον όμιλο και το παιχνίδι κόντρα στην Ισπανία στην Μάλαγα θα έδειχνε αν θα έβγαινε και μαθηματικά εκτός της διεκδίκησης της πρόκρισης ή αν θα έκανε το πρώτο βήμα της μεγάλης ανατροπής. Η παθογένεια που είχε η εθνική να δέχεται γκολ στο πρώτο ημίχρονο δυστυχώς επιβεβαιώθηκε και σε αυτό το παιχνίδι με τον Κλάραµουντ και τον Σολ να δίνουν το προβάδισμα με 2-1 στους Ισπανούς. Για την εθνική είχε ισοφαρίσει προσωρινά ο Μίμης Δομάζος. Στο δεύτερο ημίχρονο η εθνική προσπάθησε να βρει το γκολ της ισοφάρισης, όμως το τρίτο γκολ της Ισπανία με τον Μαρτίνεθ δέκα λεπτά πριν τελειώσει το παιχνίδι κλείδωσε την ήττα για την γαλανόλευκη. Το σφύριγμα της λήξης από τον Γάλλο διαιτητή Κιταμπιάν έσβησε και επίσημα τα όνειρα της Ελλάδας για παρουσία στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας. Η τελευταία αγωνιστική ήταν διαδικαστικού χαρακτήρα για την Ελλάδα, όχι όμως και για την Γιουγκοσλαβία, η οποία μετά την λευκή ισοπαλία με την Ισπανία στο Βελιγράδι ήθελε καλύτερη διαφορά τερμάτων από τους "φούριας ρόχας", ώστε να είναι εκείνη που θα καταλάβει την πρώτη θέση του ομίλου. Η εθνική μας ομάδα όμως, παρά την μη σκοπιμότητα του παιχνιδιού, μόνο εύκολη υπόθεση δεν έκανε την νίκη για τους Γιουγκοσλάβους, οι οποίοι χρειάστηκαν ένα γκολ στο ενενήντα για να οδηγηθούν σε αγώνες μπαράζ με τους Ισπανούς. Το τελικό σκορ(2-4) αλλά και η συνολική παρουσία της εθνικής στον όμιλο(σκόραρε στα τρία από τα τέσσερα παιχνίδια των προκριματικών) έδειξαν ότι η εθνική ομάδα προσπάθησε για την επίτευξη του ονείρου, όμως τα αμυντικά της προβλήματα(δέχθηκε 11 τέρματα) δεν της επέτρεψαν να το πραγματοποιήσει.

Γιουγκοσλαβία και Ισπανία ισοβάθμησαν σε όλους τους τομείς και έτσι ο αγώνας μπαράζ στις 13 Φεβρουαρίου του 1974 θα έκρινε πια από τις δύο χώρες θα ταξίδευε το καλοκαίρι στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας. Τελικά, νικήτρια σε εκείνο τον αγώνα αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία με γκολ του Καταλίνσκι. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά, μέχρι σήμερα, που η εθνική Ισπανίας δεν κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση ενός παγκοσμίου κυπέλλου.

Πορτοκαλί τείχη

Ένα χρόνο πριν πέσουν τα τείχη του Βερολίνου η Δυτική Γερμανία ανέλαβε να διοργανώσει ακόμα μία μεγάλη ποδοσφαιρική γιορτή και η Ελλάδα θα έκανε ξανά την προσπάθειά της για να βρεθεί εκεί. Τα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 1988 έφεραν την γαλανόλευκη στον πέμπτο όμιλο με αντιπάλους την Ολλανδία, την Πολωνία, την Ουγγαρία και την Κύπρο. Δυστυχώς, όπως και στα προκριματικά του Μουντιάλ του 1974, μόνο ο πρώτος έπαιρνε το εισιτήριο για τα τελικά της διοργάνωσης. Μπορεί σήμερα να συμμετέχουν 24 ομάδες στο Euro, όμως εκείνη την εποχή μόνο οι εφτά πρώτες μαζί με την οικοδέσποινα διεκδικούσαν στην τελική φάση το στέμμα της πρωταθλήτριας Ευρώπης. 

Το ταξίδι της ομάδας του Μίλτου Παπαποστόλου ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1986 στο Πόζναν της Πολωνίας. Η Ελλάδα ήθελε να κάνει καλή αρχή στον όμιλο, όμως τα πράγματα δεν ξεκίνησαν με τους καλύτερους οιωνούς. Η Πολωνία κέρδισε δύο πέναλτι στο πρώτο ημίχρονο και ο Τζιεγκανόφσκι τα μετέτρεψε σε γκολ. Για την εθνική μας ομάδα είχε ισοφαρίσει προσωρινά ο Νίκος Αναστόπουλος. Δυστυχώς, το 2-1 του  ημιχρόνου παρέμεινε μέχρι και το τελευταίο σφύριγμα του Εµίλιο Σολάνο Αλαντρίν, με αποτέλεσμα η γαλανόλευκη να φύγει ηττημένη στην πρεμιέρα της στον όμιλο. Η πρώτη της νίκη όμως δεν θα αργούσε και θα ερχόταν μάλιστα σε μία ιστορική, για το ελληνικό ποδόσφαιρο, βραδιά. Το ημερολόγιο έγραφε 12 Νοεμβρίου του 1986 όταν η Ελλάδα υποδέχτηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο την Ουγγαρία για την δεύτερη αγωνιστική των προκριματικών. Οι Μαγυάροι είχαν δυσκολέψει το φαβορί του ομίλου(Ολλανδία) την προηγούμενη αγωνιστική και η προσπάθεια που θα έπρεπε να καταβάλει η γαλανόλευκη για να υπερβεί αυτό το δύσκολο εμπόδιο θα ήταν μεγάλη. Τελικά, η εθνική φάνηκε ότι ήταν έτοιμη πνευματικά για αυτή την σημαντική αναμέτρηση και αυτό μετουσιώθηκε σε νίκη (2-1) με τα γκολ των Μητρόπουλου και Αναστόπουλου. Μάλιστα, το τέρμα που πέτυχε ο Νίκος Αναστόπουλος ήταν το 21ο γκολ του διεθνούς επιθετικού µε την εθνική, µε το οποίο έσπασε το ρεκόρ του Μίµη Παπαϊωάννου. Για την Ουγγαρία μείωσε 20 λεπτά πριν το φινάλε ο Μπόντα, όμως το γκολ αυτό δεν κατάφερε να χαλάσει την γιορτή που είχε στηθεί στις κερκίδες από τους 27.760 θεατές. Η Ελλάδα την τρίτη και την τέταρτη αγωνιστική αντιμετώπισε την Κύπρο και μέτρησε ισάριθμες νίκες κόντρα στο νησί της Αφροδίτης. Μάλιστα, τόσο η αναμέτρηση στο Μακάρειο Στάδιο της Λευκωσίας, όσο και εκείνη στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας είχε σκορ και από τις δύο πλευρές. Μετά τα δύο νικηφόρα αποτελέσματα κόντρα στην Μεγαλόνησο η εθνική ταξίδεψε στο Ρότερνταμ για να αντιμετωπίσει την εθνική Ολλανδίας. Οι οράνιε θεωρούνταν το φαβορί του ομίλου και όχι άδικα. Βαν Μπάστεν, Γκούλιτ και Κούμαν αποτελούσαν μερικούς από τους ποδοσφαιριστές που απάρτιζαν την εθνική Ολλανδίας εκείνη την εποχή. Η Ελλάδα έψαχνε όμως μια μεγάλη εμφάνιση και η 25η Μαρτίου του 1987 θα ήταν μια βραδιά που θα μπορούσαν να την πραγματοποιήσουν. Η εθνική μπήκε δυνατά από την αρχή του παιχνιδιού και ευτύχησε να προηγηθεί μόλις στο έκτο λεπτό με τον Σαραβάκο. Το ημίχρονο έκλεισε ιδανικά για την γαλανόλευκη και τώρα θα έπρεπε να αντέξει ακόμα ένα ημίχρονο για να φύγει με ένα σπουδαίο εκτός έδρας διπλό. Τελικά, αρκέστηκε στην ισοπαλία, καθώς οι Ολλανδοί κατάφεραν να φέρουν το παιχνίδι στα ίσια με γκολ του Βαν Μπάστεν. Το τελικό σφύριγμα του Κάρλο Λόγκι βρήκε την εθνική να έχει πάρει ένα ιστορικό αποτέλεσμα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η φρενίτιδα ενθουσιασμού που είχε δημιουργηθεί από τα θετικά αποτελέσματα οδήγησε τον κόσμο στο γήπεδο στο επόμενο εντός έδρας της ομάδας. Η 29η Απριλίου βρήκε το Ολυμπιακό Στάδιο να κατακλύζεται από 68.000 κόσμο. Αντίπαλος η Πολωνία, η οποία την πρώτη αγωνιστική είχε επικρατήσει της γαλανόλευκης. Τώρα όμως τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Η Ελλάδα με την ώθηση του κόσμου της κατάφερε να κάμψει την αντίσταση των Πολωνών με γκολ του Σαραβάκου στο 56ο λεπτό. Δυστυχώς, αυτή θα ήταν και η τελευταία φορά που θα κέρδιζε η Ελλάδα σε αυτά τα προκριματικά. Οι επόμενες δύο αγωνιστικές θα έβρισκαν την εθνική να γνωρίζει ισάριθμες ήττες από Ουγγαρία και Ολλανδία. Και μάλιστα με το ίδιο ακριβώς σκορ(3-0). 

Η ομάδα του Μίλτου Παπαποστόλου κατέκτησε  την δεύτερη θέση του ομίλου, πίσω από την Ολλανδία, η οποία εκείνο το καλοκαίρι κατάφερε να στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης. Η γαλανόλευκη μπορεί να απέτυχε να βρεθεί στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας για ακόμη μια φορά, όμως η παρουσία της στον όμιλο και μάλιστα κόντρα σε εκείνη την Ολλανδία ήταν ένα μεγάλο παράσημο. 

Η μοναδική χρυσή αποτυχία

Η Ελλάδα διένυσε μία χρυσή δεκαετία μετά την κατάκτηση του Euro 2004. Βρέθηκε δύο ακόμα φορές(2008 και 2012) σε τελική φάση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και άλλες τόσες (2010 και 2014) σε τελική φάση παγκοσμίου. Η μοναδική μεγάλη διοργάνωση στην οποία δεν κατάφερε να δώσει το παρόν, στο συγκεκριμένο διάστημα, ήταν το Μουντιάλ του 2006 που διεξήχθη στα γήπεδα της ενωμένης, πλέον, Γερμανίας.

Η γαλανόλευκη, ούσα πρωταθλήτρια Ευρώπης δύο μήνες πριν, ξεκινούσε από μία καλή αφετηρία και ο προκριματικός όμιλος με Τουρκία, Ουκρανία, Δανία, Αλβανία, Γεωργία και Καζακστάν της έδινε την δυνατότητα να διεκδικήσει την πρόκριση σε μία ακόμα μεγάλη διοργάνωση. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν ξεκίνησαν με το δεξί για την επίσημη αγαπημένη, καθώς την πρώτη αγωνιστική των προκριματικών ηττήθηκε στα Τίρανα από την Αλβανία με 2-1. Σκόρερ για τους νικητές ήταν ο Μουράτι και ο Αλιάι. Για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα είχε μειώσει ο Στέλιος Γιαννακόπουλος. Στην συνέχεια, ακολούθησαν δύο ισοπαλίες. Η πρώτη κόντρα στην Τουρκία(0-0) στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης και η δεύτερη απέναντι στην Ουκρανία(1-1) στο Στάδιο Ολιμπίνσκι του Κιέβου. Τα αποτελέσματα αυτά, όπως ήταν φυσικό, έκαναν την ομάδα του Ότο Ρεχάγκελ να ψάχνει επιτακτικά το πρώτο της τρίποντο. Τελικά, αυτό ήρθε την πέμπτη αγωνιστική κόντρα στο Καζακστάν, το οποίο και νίκησε με 3-1, χάρις τα γκολ των Χαριστέα και Κατσουράνη. Το ρόδι είχε σπάσει και οι τρεις νίκες κόντρα σε Δανία(εντός), Γεωργία(εκτός) και Αλβανία(εντός) που ακολούθησαν την έβαλαν ξανά στο παιχνίδι της πρόκρισης. Η λευκή ισοπαλία με την Τουρκία στην Κωνσταντινούπολη στις 4 Ιουνίου έδειχνε ότι η εθνική ανέβαζε ρυθμούς την κατάλληλη στιγμή και ότι όλη αυτή η θετική αύρα θα την οδηγούσε τελικά στην δεύτερη συμμετοχή της σε ένα παγκόσμιο κύπελλο. Τελικά, τα όνειρα αυτά άρχισαν να σβήνουν μόλις τέσσερις μέρες αργότερα. Η Ουκρανία, με ένα γκολ του Χούσιν δέκα λεπτά πριν την λήξη της αναμέτρησης, έφυγε με το διπλό από το Γεώργιος Καραϊσκάκης και πλέον ο μοναδικός τρόπος για να είχε ελπίδες απευθείας πρόκρισης η Ελλάδα ήταν οι ισάριθμες νίκες στα εναπομείναντα τρία παιχνίδια με αντιπάλους το Καζακστάν, την Δανία και την Γεωργία. Τελικά, κατάφερε να κερδίσει στα δύο. Το όνειρο έσβησε οριστικά την προτελευταία αγωνιστική στην Κοπενχάγη, όταν η Δανία με ένα γκολ του Γκράαβγκαρντ επικράτησε της εθνικής μας ομάδας με 1-0. 

Η Ελλάδα τελικά κατετάγη τέταρτη στον όμιλό της και δεν μπόρεσε, ούτε μέσω της διαδικασίας των πλέι οφ, να διεκδικήσει την πρόκρισή της στα γήπεδα της Γερμανίας. Η πρωταθλήτρια Ευρώπης, όπως είδαμε και παραπάνω είχε λαμπρή συνέχεια με τον Ότο Ρεχάγκελ να την οδηγεί σε ένα ακόμη Euro(2008) και σε ένα Μουντιάλ(2010).

Κεφάλαιο Confederations Cup

Κι όμως η Ελλάδα έχει καταφέρει να παίξει σε διοργάνωση που έχει φιλοξενηθεί από την Γερμανία και αυτή ήταν το Confederations Cup το καλοκαίρι του 2005. Η γαλανόλευκη, ούσα πρωταθλήτρια Ευρώπης , θα καλούταν να αντιμετωπίσει σε όμιλο κάποιες από τις πρωταθλήτριες των άλλων ομοσπονδιών, την παγκόσμια πρωταθλήτρια και την οικοδέσποινα του επόμενου Μουντιάλ. Αν κατάφερνε να βρεθεί στις δύο πρώτες θέσεις του ομίλου της θα έπαιζε στα ημιτελικά της διοργάνωσης με τον πρώτο ή τον δεύτερο του άλλου ομίλου.

Τελικά, οι ομάδες που ήρθε αντιμέτωπη η εθνική στην πρώτη φάση του τουρνουά ήταν η τότε παγκόσμια πρωταθλήτρια Βραζιλία, η πρωταθλήτρια Ασίας Ιαπωνία και η πρωταθλήτρια του Golden Cup(κύπελλο των χωρών της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής, καθώς και της Καραϊβικής) ομάδα του Μεξικού. Η πρεμιέρα της στην διοργάνωση κάθε άλλο παρά εύκολη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Απέναντί της βρισκόταν, η κατά τεκμήριο καλύτερη ομάδα του κόσμου εκείνη την εποχή, Βραζιλία. Ο αγώνας με την "σελεσάο" διεξήχθη στις 16 Ιουνίου στο Στάδιο Ζέντραλσταντιον της Λειψίας. Η Ελλάδα στεκόταν πολύ καλά κόντρα στην Βραζιλία και αν ήταν λίγο πιο τυχερή θα μπορούσε να είχε κλείσει το ημίχρονο ισόπαλη. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν συνέβη, καθώς ο Αντριάνο κατάφερε να κερδίσει τον Αντώνη Νικοπολίδη και να δώσει προβάδισμα στην χώρα του πέντε λεπτά πριν εκπνεύσει το πρώτο ημίχρονο. Οι Βραζιλιάνοι μπήκαν φουριόζοι και στο δεύτερο ημίχρονο και ευτύχησαν να σκοράρουν με τον Ρομπίνιο, λίγα δευτερόλεπτα μετά την έναρξή του. Το κερασάκι στην τούρτα για την εθνική Βραζιλίας έβαλε ο Ζουνίνιο δέκα λεπτά πριν τελειώσει το παιχνίδι. Το 3-0 μπορεί να ήταν επιβλητικό και η Ελλάδα να μην είχε ξεκινήσει με τον καλύτερο τρόπο της υποχρεώσεις της στον όμιλο, όμως κόντρα σε αυτή την ομάδα και μόνο η προσπάθεια που κατέβαλαν οι διεθνείς αποτελούσε ένα μεγάλο παράσημο. Η δεύτερη αγωνιστική, τρεις μέρες αργότερα στην Φρανκφούρτη, έφερε την γαλανόλευκη αντιμέτωπη με την χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Ελλάδα και Ιαπωνία προσέφεραν ένα αμφίρροπο παιχνίδι που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Δυστυχώς για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα όμως, η πλάστιγγα έγειρε υπέρ των πρωταθλητών Ασίας, οι οποίοι στο 75ο λεπτό βρήκαν το γκολ της νίκης με τον Ογκούρο. Πιθανότητες πρόκρισης πλέον δεν υπήρχαν και η τελευταία αγωνιστική κόντρα στο Μεξικό, που είχε εξασφαλίσει την πρώτη θέση, αποτελούσε παιχνίδι διαδικαστικού χαρακτήρα. Τελικά, οι δύο ομάδες μοιράστηκαν βαθμούς και εντυπώσεις μετά το τελικό 0-0. 

Η Ελλάδα μπορεί να τερμάτισε τελευταία στον όμιλο της στο Confederations Cup, όμως ο βαθμός που πήρε κόντρα στο Μεξικό αποτελεί ιστορικό γεγονός, καθώς ήταν και ο πρώτος που έπαιρνε ποτέ στην εν λόγω διοργάνωση.