ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΙΣ ΡΙΧΝΕΙ DOWN

Πόσες φορές έχεις σκεφτεί ότι είναι ανώφελο να προσπαθείς για κάτι που δεν είσαι σίγουρος ότι θα καταφέρεις να το πραγματοποιήσεις στο τέλος. Πόσες φορές έχεις παρατήσει κάτι στην μέση μόνο και μόνο επειδή κάποιος σου είπε ότι δεν κάνεις ή δεν αξίζεις. Και όμως υπάρχουν κάποια παιδιά τα οποία δεν νοιάζονται για την γνώμη των άλλων και παρά τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζουν καταφέρνουν να κάνουν το όνειρο τους πραγματικότητα. Αυτό το διαπίστωσα  μέσα από την επίσκεψη που πραγματοποιήσαμε με το πανεπιστήμιο μου(κοινωνική θεολογία) στο ίδρυμα «Μαρία Κόκκορη», στο οποίο φιλοξενούνται κορίτσια με σύνδρομο Down. 

Η πρώτη γνωριμία

Όταν φτάσαμε εκεί οι άνθρωποι του ιδρύματος μας υποδέχτηκαν με ιδιαίτερη θέρμη και μας εξήγησαν περιληπτικά, μέχρι να βγουν τα κορίτσια διάλειμμα, για το τι πρεσβεύει το εν λόγω ίδρυμα, καθώς και για το τι είδους περιπτώσεις φιλοξενούν εκεί. Μόλις τελείωσε η εισαγωγή αυτή ήρθαν τα κορίτσια. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μόλις μπήκαν μέσα ήταν η παιδική ανασφάλεια που είχαν αλλά και το χαμόγελο τους που σε παρακινούσε να τις γνωρίσεις. Ξεκινώντας την συζήτηση μαζί τους καταλάβαινες ότι πολλά από αυτά τα κορίτσια δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα, στο βαθμό που μπορούμε να κάνουμε εμείς, όμως σε αυτά που τα κατάφερναν έδιναν πραγματικά και την ψυχή τους για να τα κάνουν όσο καλύτερα μπορούσαν. Απόδειξη αυτού ήταν οι χειροτεχνίες τους, οι οποίες δεν είχαν σε τίποτα να ζηλέψουν από αυτές των επαγγελματιών καλλιτεχνών.

Κάτι ακόμη που είναι άξιο αναφοράς και το κατάλαβα μόλις γνώρισα τα κορίτσια αυτά είναι ότι κάθε μία έχει τον δικό της ξεχωριστό χαρακτήρα. Κάποιες ήταν ντροπαλές και κάποιες άλλες ποιο δυναμικές, όλες όμως δημιουργούσαν ένα αρμονικό σύνολο μεταξύ τους σαν μια πραγματική οικογένεια. Ακόμα και όταν τσακώνονται μεταξύ τους πάντα βρίσκουν τον τρόπο να συμφιλιωθούν και να ζητήσουν συγνώμη η μια από την άλλη. Η αγάπη τους για τον πλησίον τους βλέπετε είναι μεγαλύτερη από τον όποιο εγωισμό μπορεί να έχουν και αυτό είναι που μετράει εν τέλει.

Τα τμήματα

Μετά λοιπόν από την πρώτη μας γνωριμία με τα κορίτσια είχε έρθει η ώρα να μάθουμε πως ζουν και πως χωρίζονται σε τμήματα ανάλογα με το μέγεθος της μορφής του συνδρόμου που είχαν. Οι υπεύθυνοι του ιδρύματος μας πληροφόρησαν ότι υπάρχουν δύο τμήματα για τα παιδιά αυτά.

 Στο πρώτο τμήμα βρίσκονται τα κορίτσια τα οποία δεν μπορούν ακόμα να κάνουν βασικά πράγματα, όπως για παράδειγμα να διαβάσουν μια πρόταση. Για αυτά υπάρχει μια ειδική αίθουσα όπου μαθαίνουν τόσο τα γράμματα όσο και τους αριθμούς. Εκτός όμως από τα δύο αυτά βασικά εφόδια τους δίνεται η δυνατότητα μέσα από διάφορους τρόπους να εκφράσουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους.

Αντίθετα, τα κορίτσια που βρίσκονται στο δεύτερο τμήμα μπορούν να κάνουν περισσότερα πράγματα και να κοινωνικοποιηθούν ευκολότερα από ότι αυτά του πρώτου. Πάντως, στόχος των ανθρώπων του ιδρύματος είναι τα κορίτσια και των δύο αυτών τμημάτων να μπορέσουν να ενταχθούν, όσο μπορούν, ομαλότερα στην κοινωνία.

Σπέσιαλ πρωταθλήτριες

Τα κορίτσια όμως δεν είναι μόνο καλές μαθήτριες αλλά και σπουδαίες πρωταθλήτριες. Πολλές από αυτές τις κοπέλες, όχι μόνο έχουν καταφέρει να λάβουν μέρος σε αγώνες των special Olympics αλλά και να πετύχουν σημαντικές διακρίσεις.

Συγκεκριμένα, σε ορισμένα δωμάτια υπήρχαν μετάλλια και κύπελλα τα οποία προέρχονταν από διεθνείς αγώνες, κάτι που δείχνει ότι τα εν λόγω κορίτσια δούλεψαν σκληρά για να τα καταφέρουν και ότι το ίδρυμα ήταν δίπλα τους σε αυτή την μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλαν.

Αυτό που φαντάζει ασυνήθιστο και αφύσικο, ενώ στην πραγματικότητα αυτό θα έπρεπε να είναι το σωστό, είναι το γεγονός ότι δεν τους νοιάζουν τα τρόπαια και οι διακρίσεις αλλά αυτό που θεωρούν εκείνες σημαντικό είναι ότι παίζουν μαζί με φίλες τους και είναι καλές σε αυτό.

Η πίστη τους μόνο down δεν είναι

Στο τελευταίο μέρος της ξενάγησης μας τα κορίτσια μας πήγαν στο εκκλησάκι τους όπου εκεί μπορούν με άνεση να ακούν τις λειτουργίες.

Η εκκλησία αυτή μπορεί να μην ήταν τεράστια και υπέρλαμπρη με την υλιστική αντίληψη των πραγμάτων, όμως η γαλήνη και η σπιτική αυτή αίσθηση που σου προσέφερε σε έκανε να καταλάβεις ότι σημασία τελικά σε αυτή την ζωή δεν έχουν τα υλικά αγαθά αλλά τα πνευματικά. Αυτή η αίσθηση είναι που έχουν και τα κορίτσια αυτά και για αυτό το λόγο ευχαριστούν τον Θεό για όλα αυτά που έχουν και όχι για αυτά που θεωρητικά τους λείπουν.

Το συμπέρασμα

Κλείνοντας, αν θα μπορούσα να κάνω έναν συνολικό απολογισμό της ημέρας εκείνης θα σας έλεγα ότι ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία και αξίζει να πάτε όχι μόνο στο συγκεκριμένο ίδρυμα αλλά και σε οποιαδήποτε άλλο βοηθά τέτοια άτομα να έχουν μια φυσιολογική ζωή μέσα στην κοινωνία μας.