Οι Ιταλοί μεσουρανούν γιατί εκμεταλλεύτηκαν το δικό τους "2004"

 

Τι κοινό έχει η «Squadra Azzura» με την ποδοσφαιρικά ταλαιπωρημένη πατρίδα μας; Πως μπορεί να συνδέεται η ιταλική κυριαρχία στο Euro 2020 με το «έπος» του 2004; Γράφει ο Χρήστος Μπατάκας…

 Ιταλία και Ελλάδα. Δυο πολιτισμοί που συνδέονται βαθιά μεταξύ τους. Τα πολλά κοινά που έχουμε με την γείτονα χώρα δεν περιορίζονται στην κουλτούρα, την ιστορία και όλα όσα ήδη γνωρίζουμε. Την ομοιότητα την συναντάμε και στο ποδοσφαιρικό κομμάτι. Πολλοί θα απορείτε, αλλά ναι. Η Εθνική μας ομάδα, αλλά και οι ελληνικοί σύλλογοι θα μπορούσαν να «χτίσουν», με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το πραγματοποιεί τώρα η Ιταλία και τα μεγάλα της «κλαμπ».

Η κατάκτηση του Euro που ήρθε σαν…copy paste

Στην Ελλάδα ζούμε. Αυτό σημαίνει πως πολλές φορές χρειάζεται να εξηγήσεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Προφανώς και Ελλάδα και Ιταλία είναι μεγέθη που ποδοσφαιρικά δεν μπορούν να συγκριθούν. Όχι μόνο με βάση τις επιτυχίες, αλλά κυρίως με βάση τους ποδοσφαιριστές που παράγονται, καθώς και τις πορείες των ομάδων της κάθε χώρας στην Ευρώπη.

Εντούτοις, ο τρόπος που κατακτήθηκε το Euro του 2004 σε σύγκριση με αυτόν της πλέον πρωταθλήτριας Ευρώπης Ιταλίας έχει μια ομοιότητα. Όπως άλλωστε και πολλές διαφορές. Απέναντι σε όλους όσοι υποστηρίζουν πως η ομάδα του Μαντσίνι κατέκτησε το τρόπαιο μέσα από την…επίθεση, συνεχίζω να πιστεύω πως η άμυνα ήταν εκείνη που οδηγούσε και θα τους οδηγεί για πάντα.

 "Δύο βράχοι της άμυνας που οδήγησαν στην επιτυχία"

Οι Ιταλοί σε έναν όμιλο με επιθετικές ομάδες (Τουρκία, Ουαλία, Ελβετία) δε δέχθηκε κανένα γκολ. Στα νοκ-άουτ παιχνίδια, εκεί όπου δέχθηκαν 1 γκολ από Αυστρία, Βέλγιο, Ισπανία και Αγγλία κατάφεραν να απαντήσουν μέσω της ποιότητας τους μεσοεπιθετικά. Προσέξτε όμως…αυτό συνέβη όποτε χρειάστηκε. Συν το γεγονός πως 4 γκολ σε 7 παιχνίδια είναι αρκετά για να αποδείξουν την σταθερότητα στα μετόπισθεν.

Γυρίζοντας πίσω, στο μακρινό 2004, θα θυμηθούμε πως με παρόμοιο τρόπο το είχε κατακτήσει η Εθνική μας ομάδα. Μόνο που σε εμάς η ιστορία γράφτηκε…ανάποδα. Τα 4 γκολ η ομάδα του Ότο Ρεχάγκελ τα δέχθηκε στους ομίλους. Στην νοκ-άουτ φάση, απέναντι σε Γάλλους, Τσέχους και Πορτογάλους δεν δέχθηκε ούτε ένα!

Η επιτυχία θέλει μεγαλύτερη διαχείριση από την αποτυχία

Αν μέχρι σήμερα νομίζατε πως η επιτυχία δεν χρειάζεται ειδική διαχείριση, μια σύγκριση ανάμεσα στις δυο αυτές χώρες θα σας πείσει. Η «belpaese», δύο χρόνια μετά την κατάκτηση του Euro 2020 (το οποίο μεταφέρθηκε την χρονιά 2021 λόγω της πανδημίας), απολαμβάνει 6 δικές της ομάδες να συνεχίζουν στην Ευρώπη. Ίντερ, Νάπολι και Μίλαν βρίσκονται στα προημιτελικά του Champions League. Η Ρόμα και η Γιουβέντους συνεχίζουν την πορεία τους στον θεσμό του Europa League. Ακόμη και στο νεοσύστατο Europa Conference League (το οποίο πέρυσι το κατέκτησε η επίσης ιταλική Ρόμα) έχει ως εκπρόσωπο την Φιορεντίνα.

"Η Νάπολι διανύει μία από τις καλύτερες σεζόν στην ιστορία της"

Όσο το ιταλικό ποδόσφαιρο μεσουρανεί, η Ελλάδα, μετά το μικρό…θαύμα του 2004, είχε λιγοστές καλές στιγμές. Το Μουντιάλ του 2014, κάποιες προκρίσεις που δεν είχαν το ανάλογο τέλος από ελληνικούς συλλόγους και κυρίως…καμία επιθυμία για εξέλιξη.

Ξέρετε γιατί η αποτυχία δεν θέλει την ίδια διαχείριση με την επιτυχία; Γιατί στην μία περίπτωση τα λάθη σου θα σε αναγκάσουν να εξελιχθείς. Στην περίπτωση της επιτυχίας, τα λάθη θα κρυφτούν κάτω από ένα «αόρατο χαλί» και η αξιοποίηση του θριάμβου θα είναι επίσης…αόρατη.

Τι είναι λοιπόν αυτό που κάνουν καλά οι Ιταλοί και εμείς αρνούμαστε να ακολουθήσουμε;

Το εγχώριο υλικό, η υπομονή και το know-how σε αλλαγή «φουρνιάς» και ακαδημίες

Αν ρίξετε μια προσεκτική ματιά στο roster των «γαλάζιων» θα διαπιστώσετε πως μόλις 4 ποδοσφαιριστές από τους πρωταθλητές Ευρώπης δεν αγωνιζόντουσαν (τότε) σε ομάδα της χώρας τους. Πρόκειται για τους Βεράτι (Παρί), Ζορζίνιο (τότε στην Τσέλσι, τώρα στην Άρσεναλ), Έμερσον (Τσέλσι), αλλά και Φλορέντσι (τότε στην Παρί, τώρα στην Μίλαν). Τι σημασία έχουν τα παραπάνω; Είναι ένα ασφαλές συμπέρασμα πως οι γείτονες μας εμπιστεύονται τους συμπατριώτες τους.

Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ελληνική πραγματικότητα. Εδώ η πορεία των Ελλήνων είναι λίγο εως..πάρα πολύ γνωστή. Οι περισσότεροι παίκτες, μετά την επιτυχία του Euro 2004 εγκατέλειψαν την χώρα μας. Η πλειοψηφία των Ελλήνων ποδοσφαιριστών, ακόμη και σήμερα κοιτάζουν για την μεταγραφή τους στο εξωτερικό. Και αδυνατώ να σταθώ απέναντί τους, γιατί έχουν απόλυτο δίκιο.

Ποιος θα ήθελε να συνεχίσει την καριέρα του σε μια χώρα που πάντοτε ο ξένος παίκτης θα θεωρείται καλύτερος (ακόμη κι αν αυτό δεν ισχύει); Ποιος μπορεί να πει τι σε παιδιά 17 και 18 χρονών που δεν αγωνίζονται στην ομάδα τους γιατί «χρειαζόμαστε άμεσο αποτέλεσμα»; Το DNA μας δεν διαθέτει την λέξη υπομονή. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι οι φίλαθλοι των μεγάλων ομάδων θα έχουν την υπομονή για ένα μακροπρόθεσμο πλάνο 2 ή και παραπάνω χρόνων, θυσιάζοντας δυνητικά κάποιες επιτυχίες. Αυτά δεν μπορούμε ή μάλλον…δεν θέλουμε να τα κάνουμε σε έναν τόπο όπου έχουμε μάθει να «σταυρώνουμε» παίκτες και προπονητές, με ένα και μόνο λάθος.

"Η Ιταλία επενδύει στο μέλλον της σωστά και μεθοδικά"

Κι όμως. Όσο και αν δεν θέλουμε να το δεχθούμε, αυτός φαίνεται να είναι ο μόνος δρόμος. Οι Ιταλοί, όπως και πολλές άλλες χώρες του εξωτερικού δίνουν μεγάλη βάση στην παραγωγή νέων ποδοσφαιριστών και ρίχνουν το βάρος στις ακαδημίες. Εκεί, φροντίζουν να μάθουν στους ποδοσφαιριστές τον σωστό τρόπο παιχνιδιού, σχεδόν αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα. Φαίνεται εύκολο, δεν είναι.

Το αποτέλεσμα είναι οι ιταλικές «φουρνιές» να διαδέχονται η μία την άλλη με ομαλό τρόπο και χωρίς απότομες αλλαγές. Έτσι, καταφέρνουν να διατηρούν πάντοτε ένα κορμό και να βρίσκονται σταθερά στην ελίτ είτε σε επίπεδο εθνικών ομάδων, είτε σε συλλογικό επίπεδο.

Στον αντίποδα, εμείς θα πρέπει να απαρνηθούμε παθογένειες πολλών ετών και να αλλάξουμε τον ρου της ιστορίας. Μια καλή αρχή θα ήταν να δώσουμε (επιτέλους) την ευκαιρία στα νέα παιδιά της χώρας μας να πάρουν παιχνίδια στις ομάδες που βρίσκονται.