ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ: ΕΝΑΣ ΔΙΑΤΤΟΝΤΑΣ ΑΣΤΕΡΑΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

 

Λένε πως οι Θεοί δεν πεθαίνουν αλλά ανεβαίνουν στον ουρανό και παρακολουθούν τα δημιουργήματά τους να συνεχίζουν το έργο τους. Κάτι τέτοιο έκανε σαν σήμερα(25/11) πριν από ένα χρόνο και ο Θεός του ποδοσφαίρου, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, βυθίζοντας στην θλίψη ολόκληρη την παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα. Πάθη, λάθη, αλλά και απολαύσεις συνθέτουν το παζλ της πολυτάραχης ζωής του ανθρώπου που έκανε ένα ολόκληρο έθνος(Αργεντινή) να διατρανώσει την θέση του στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο και μία πόλη(Νάπολι) να πιστέψει ότι τα ποδοσφαιρικά παραμύθια αν έχουν τους σωστούς ήρωες μπορούν καμιά φορά να γίνουν και πραγματικότητα. Ποιος ήταν όμως αυτός ο κοντός από το Μπουένος Άιρες που κατάφερε να φαίνεται γίγαντας με τις εμφανίσεις του;

Ένας μικρός που έπαιζε σαν ενήλικας

Ο Ντιεγκίτο, όπως ήταν το παρατσούκλι του, γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1960 στο Λανούς, αλλά μεγάλωσε στη Βίλα Φιορίτο στα νότια του Μπουένος Άιρες.  Ο Μαραντόνα καταγόταν από μία πολύ φτωχή οικογένεια και οι συνθήκες που μεγάλωσε τον έκαναν να παλεύει για την επιβίωσή του αλλά και για αυτό που του άρεσε να κάνει περισσότερο από όλα, να παίζει δηλαδή ποδόσφαιρο. Η τύχη χαμογέλασε στον μικρό όταν ένας ανιχνευτής ταλέντων τον εντόπισε όταν έπαιζε για την ομάδα της γειτονιάς του την Εστρέλια Ρόχα. Μάλιστα, ο προπονητής των νέων της Κορνέγιο είχε πει: "Όταν ο Ντιέγκο ήρθε στην Αρχεντίνος Τζούνιορς για δοκιμές, ήμουν πραγματικά τρελαμένος από το ταλέντο του και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν μόλις οκτώ ετών. Τον ρωτήσαμε για την ταυτότητά του, ώστε να το ελέγξουμε, αφού παρόλο που είχε τη διάπλαση ενός παιδιού, έπαιζε σαν ενήλικας. Όταν ανακαλύψαμε ότι μας είπε την αλήθεια αποφασίσαμε να αφιερώσουμε τον εαυτό μας καθαρά σε αυτόν." Έτσι, το ταξίδι του Μαραντόνα στον χώρο του ποδοσφαίρου είχε μόλις ξεκινήσει. Μάλιστα, οι επιδόσεις του με την ομάδα των Cebollitas(κρεμμυδάκια) και το γεγονός ότι είχε ανακηρυχθεί η πιο πετυχημένη παιδική ομάδα της Αργεντινής έκαναν αργότερα το κανάλι Telefe να φτιάξει μία σειρά προς τιμήν του με το ίδιο όνομα, που στα ελληνικά μεταφράστηκε ως Ατρόμητοι και αναφερόταν σε μία παρέα παιδιών που λάτρευαν να παίζουν ποδόσφαιρο.

Vamos vamos... Μαραντόνα

Αν με κάτι έχει συνδυαστεί το όνομα του Μαραντόνα, τότε σίγουρα αυτό είναι η εθνική ομάδα της Αργεντινής. Η προσπάθεια που κατέλαβε για να φτάσει να παίξει στην ανδρική ομάδα ήταν μεγάλη, αλλά ο Θεός του ποδοσφαίρου κατάφερε να το πραγματοποιήσει και αυτό με εκκωφαντικό τρόπο.  Οι εντυπωσιακές εμφανίσεις του με την Αρχεντίνος τον οδήγησαν στην Μπόκα και οι ακόμα καλύτερες εμφανίσεις του με την Μπόκα Τζούνιορς δεν άργησαν να τον φέρουν και στην εθνική. Ο Μαραντόνα είχε καταφέρει το καλοκαίρι του 1979 να στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής με την ομάδα νέων της Αργεντινής και η σπουδαία συνεισφορά του στην κατάκτηση αυτού του τίτλου τον έφερε τον ίδιο χρόνο να πραγματοποιεί τις πρώτες του εμφανίσεις και με την ανδρική ομάδα. Μάλιστα, στο ντεμπούτο του κόντρα στην Σκωτία πέτυχε γκολ και έκανε την εφημερίδα Guardian να γράψει τα εξής: "Η λέξη ότι είναι ο νέος Πελέ θέλει σκεπτικισμό, αλλά πολύ πριν από το μισό στάδιο του βασανισμού της Σκωτίας το ξέραμε ότι ήταν αλήθεια." Το 1982, ο Μαραντόνα ήταν πλέον ολοκληρωμένος παίκτης και η ομάδα της αλμπισελέστε είχε σχεδιαστεί από τον Μενότι γύρω από αυτόν. Παρόλα αυτά, λόγω του τραυματισμού που αντιμετώπιζε και λόγω της σκληρής αντιμετώπισης από τους αντιπάλους του, ο Μαραντόνα δεν μπόρεσε να δείξει πολλά πράγματα στην Ισπανία και η ομάδα του αποκλείστηκε από την Ιταλία στα προημιτελικά. Η εξέλιξη αυτή έφερε Μενότι και Μαραντόνα εκτός εθνικής, αλλά ο Θεός του ποδοσφαίρου δεν είχε πει ακόμα την τελευταία του λέξη.

Το χρυσό χέρι του Θεού 

Έχουμε φτάσει στο 1986 και το παγκόσμιο κύπελλο διεξάγεται αυτή την φορά στο Μεξικό. Ο Μαραντόνα έχει επιστρέψει ένα χρόνο πριν στην εθνική ομάδα και οι προσδοκίες των φιλάθλων για την κατάκτηση της κορυφής να είναι μεγάλες. Ο Ντιεγκίτο δεν τους χάλασε το χατίρι και στις 29 Ιουνίου του 1986 σήκωσε στο στάδιο Αζτέκα. Για να τα καταφέρει όμως έπρεπε, μεταξύ άλλων, να πετύχει στο ίδιο παιχνίδι δύο γκολ που μέχρι και σήμερα κάνουν τους φιλάθλους να τα θυμούνται για διαφορετικό λόγο το καθένα.

Συγκεκριμένα, το ημερολόγιο έγραφε 22 Ιουνίου 1986, όταν Αγγλία και Αργεντινή συναντήθηκαν στα προημιτελικά. Το στάδιο Αζτέκα είχε γεμίσει ασφυκτικά για να παρακολουθήσει αυτό το συγκλονιστικό παιχνίδι, που θα όριζε την τύχη των δύο ομάδων στο τουρνουά. Η θερμοκρασία ήταν ιδιαίτερα θερμή, λόγω και της ώρας του αγώνα, με την ενέργεια του Μαραντόνα να την κάνει ακόμα πιο καυτή. Ο 26χρονος τότε ποδοσφαιριστής της αλμπισελέστε σκόραρε με το χέρι, κάτι που δεν έγινε αντιληπτό ούτε από τον Τυνήσιο διαιτητή, Αλί Μπιν Νασέρ, ούτε από τον βοηθό του. Μάλιστα, ο ίδιος ο Μαραντόνα είχε δηλώσει αργότερα σε συνέντευξή του ότι με το που πέτυχε το συγκεκριμένο γκολ είπε στους συμπαίκτες του τα εξής: "Άντε πανηγυρίστε για να μην το ακυρώσει." Λίγα λεπτά αργότερα, θα πετύχαινε βέβαια ένα από τα ωραιότερα γκολ των παγκοσμίων κυπέλλων, καθώς πέρασε από το κέντρο όποιον έβλεπε μπροστά του και σκόραρε στην ανυπεράσπιστη εστία του Πίτερ Σίλτον. Το συγκεκριμένο γκολ πήρε το προσωνύμιο "Το Γκολ του Αιώνα". Το γκολ του Λίνεκερ δεν κατάφερε να αλλάξει την έκβαση του ματς, με τους Αργεντινούς να παίρνουν στο τέλος μία αμφιλεγόμενη πρόκριση. Όπως και να είχε, ο Μαραντόνα και η Αργεντινή στο τέλος της διαδρομής ήταν εκείνοι που πανηγύρισαν, όχι μόνο την συγκεκριμένη νίκη, αλλά και την κατάκτηση του τροπαίου.

Ο Θεός του ποδοσφαίρου θα συμμετείχε για τρία ακόμα παγκόσμια κύπελλα(1986,1990,1994) ως παίκτης της εθνικής, μέχρι την δεύτερη αγωνιστική του παγκοσμίου κυπέλλου του 1994, όπου πιάστηκε ντοπαρισμένος και τιμωρήθηκε από την FIFA με αποκλεισμό. Έτσι, έκλεισε ο κύκλος του Μαραντόνα στην εθνική του ομάδα. Παρόλα αυτά, επέστρεψε στα παγκόσμια κύπελλα το 2010, ως προπονητής της Αργεντινής αυτή την φορά.

Βρήκε το λιμάνι του

Η ευρωπαϊκή εμπειρία του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, ξεκίνησε από την Βαρκελώνη το 1982. Ο Μαραντόνα δεν άργησε να βρει την επαφή του με τα δίχτυα, καθώς σκόραρε στην πρεμιέρα του Ισπανικού πρωταθλήματος κόντρα στην Βαλένθια. Ο Αργεντινός συνέχισε να βρίσκει δίχτυα τόσο στην Ισπανία όσο και στην Ευρώπη, μέχρι που αντιμετώπισε προβλήματα υγείας και έπρεπε να αποσυρθεί μέχρι το τέλος της χρονιάς. Το επόμενο πρωτάθλημα βρήκε τον Μαραντόνα να συνεργάζεται με τον Μενότι, με τον οποίο το 1979 είχαν κατακτήσει το παγκόσμιο κύπελλο Νέων. Αυτή την φορά όμως, η συνεργασία τους δεν πήγε καλά, με την Μπαρτσελόνα να αποτυγχάνει όλους τους στόχους που είχε θέσει. Αυτό είχε επιπτώσεις στην οικονομική κατάσταση των μπλαουγκράνα και σε συνδυασμό με την κακή εξωγηπεδική ζωή του Μαραντόνα οδήγησε τις δύο πλευρές σε διαζύγιο.

Αυτή η εξέλιξη άλλαξε την ιστορία μίας ιταλικής ομάδας, η οποία μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχε καταφέρει κάτι αξιοσημείωτο. Ο λόγος φυσικά για την Νάπολι, η οποία απέκτησε τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Με τους παρτενοπέι ο Θεός του ποδοσφαίρου κατάφερε να κερδίσει τόσο το πρωτάθλημα Ιταλίας, όσο και το UEFA Cup της σεζόν 1988-1989. Μάλιστα, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην Serie A και οδήγησε την ομάδα του σε εντυπωσιακές νίκες κόντρα σε ομάδες με πλούσια ποδοσφαιρική ιστορία(Γιουβέντους, Μίλαν κλπ), σε μία περίοδο που οι διαμάχες μεταξύ Βορρά και Νότου ήταν έντονες. Οι οπαδοί της Νάπολι απέκτησαν παθολογική αγάπη με τον Μαραντόνα και πολλοί από αυτούς έχουν φτιάξει τεμένη στα οποία προσεύχονται στον Μαραντόντα. Δεν φαντάζει πάντως παράλογο, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Θεός του ποδοσφαίρου γνώρισε την Νάπολι στο παγκόσμιο στερέωμα.

Ο Ντιέγκο είχε καρδιά μικρού παιδιού

Ο Μαραντόνα κατάφερε να αποδείξει ότι πέρα από σπουδαίος ποδοσφαιριστής είναι και σπουδαίος άνθρωπός, με ενέργειες που έκανε σαν αυτή που θα ειπωθεί παρακάτω.

Το ημερολόγιο έγραφε Γενάρης του 1985, όταν ο Θεός του ποδοσφαίρου έμπαινε μέσα στο λασπωμένο γήπεδο, μόνο και μόνο για να σωθεί η ζωή ενός παιδιού. Συγκεκριμένα, ένας οπαδός των παρτενοπέι πλησιάζει στα τέλη του 1984 έναν ποδοσφαιριστή της Νάπολι και του ζητάει να μεταφέρει στον προπονητή και τη διοίκηση την επιθυμία του να διοργανωθεί ένας φιλικός αγώνας, με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για την εγχείρηση του γιου του, ο οποίος κινδύνευε να πεθάνει. Η απάντηση που πήρε ο δυστυχισμένος πατέρας από τον πρόεδρο της Νάπολι ήταν αρνητική, όμως όπως λένε ο Θεός είναι μεγάλος και η είδηση αυτή έφτασε στα αυτιά του επίγειου ποδοσφαιρικού Θεού. Ο Μαραντόνα μόλις άκουσε αυτή την ιστορία δεν το σκέφτηκε καθόλου και επαναστάτησε απέναντι στον πρόεδρο της Νάπολι, με σκοπό να πραγματοποιηθεί ο συγκεκριμένος ποδοσφαιρικός αγώνας. Μάλιστα, πλήρωσε ρήτρα 12 εκατομμύρια ιταλικές λιρέτες στην ασφαλιστική εταιρία (Lloyd’s) που ασφάλιζε τα πόδια των παικτών της Νάπολι και είπε: "Δεν πα’ να πηδηχτεί και η Lloyd’s, ο αγώνας αυτός πρέπει να γίνει για χάρη του παιδιού!". Έτσι, ο Μαραντόνα μάζεψε την ομάδα της Νάπολι, για την οποία φημολογείται ότι πλήρωσε αυτός όλα τα έξοδα και πήγαν στην πόλη Ατσέρα για τον αγώνα κόντρα σε μία ερασιτεχνική ομάδα. Μία ζωή μόλις είχε σωθεί.

Arrivederci Μαραντόνα

Για τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα μπορεί να ειπωθούν πολλά για τις καταχρήσεις και για το κακό που έκανε στον εαυτό του. Κανένας όμως δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει στον Μαραντόνα την συνεισφορά του, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά και στην αντίληψη που πρέπει να έχουμε για τον κόσμο. όσο ψηλά και αν φτάσει κάποιος δεν θα πρέπει να ξεχνά ποτέ από που ξεκίνησε. Και ο Μαραντόνα δεν το ξέχασε ποτέ. Για αυτό τον λόγο δεν λέμε αντίο στον Θεό του ποδοσφαίρου, αλλά arrivederci γιατί στην τελική ο Μαραντόνα ήταν ιδέα και οι ιδέες δεν πεθαίνουν ποτέ.