ΜΟΥΝΤΙΑΛ 1930: Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Το παγκόσμιο κύπελλο αποτελεί σήμερα ένα από τα εμπορικότερα προϊόντα σε ολόκληρο τον κόσμο και κάνει τον αντρικό πληθυσμό να περιμένει με μεγάλη ανυπομονησία την διεξαγωγή του κάθε τέσσερα χρόνια. Σπουδαίες ομάδες, επιβλητικά νέα στάδια και παίκτες παγκόσμιας κλάσης προσφέρουν ρίγη συγκίνησης στους απανταχού φιλάθλους από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Το Κατάρ αναμένεται, σε ένα χρόνο από τώρα, να γίνει η 18 διαφορετική χώρα που διοργανώνει το παγκόσμιο κύπελλο και η τρίτη Ασιατική μετά τις Κορέα και Ιαπωνία το 2002, με τους υπεύθυνους να δίνουν την εγγύηση για μία μεγάλη ποδοσφαιρική γιορτή.

 Πως όμως ξεκίνησε όλο αυτό; Ποιοι ήταν οι δημιουργοί του και ποια η πρώτη οικοδέσποινα χώρα;  Πάμε λοιπόν να ξεκινήσουμε μαζί το μαγικό ταξίδι στον κόσμο του παγκοσμίου κυπέλλου, αρχής γενομένης από το μακρινό 1930 και την πανέμορφη Ουρουγουάη.

Η πρώτη ολυμπιονίκης οικοδέσποινα 

Η δημιουργία ενός παγκοσμίου τουρνουά ποδοσφαίρου εξεταζόταν από την FIFA ήδη από το 1905, αλλά μέχρι το 1929 το μόνο τουρνουά που αναδείκνυε άτυπα την καλύτερη ομάδα του κόσμου ήταν ο τελικός ποδοσφαίρου των Ολυμπιακών Αγώνων. Η νέα διοργάνωση που θα δημιουργούταν ήταν το πνευματικό παιδί δύο Γάλλων, του Ανρί Ντελονέ και του Ζιλ Ριμέ, από όπου πήρε και το όνομά του το πρώτο κύπελλο του θεσμού.

 Η δημιουργία του παγκοσμίου κυπέλλου μπορεί στα χαρτιά να είχε πραγματοποιηθεί, αλλά χρειαζόταν και η πρώτη χώρα που θα φιλοξενούσε τον θεσμό και θα του έδινε υπόσταση. Υποψήφιες για την ανάδειξη της παρθενικής οικοδέσποινας του θεσμού ήταν η Ιταλία, η Σουηδία, η Ολλανδία, η Ισπανία και η Ουρουγουάη. Τελικά, μετά την απόσυρση του ενδιαφέροντος από τις τέσσερις χώρες της Ευρώπης η διοργάνωση ανατέθηκε στην χώρα της Λατινικής Αμερικής, η οποία είχε κερδίσει και τα δύο τελευταία χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στο ποδόσφαιρο(1924 και 1928). Οι διοργανωτές υποσχέθηκαν να καλύψουν όλα τα έξοδα της διοργάνωσης και να χτίσουν ένα καινούργιο γήπεδο για αυτό τον σκοπό. Μάλιστα, ο μετέπειτα μάνατζερ της Ουρουγουάης, Οντίνο Βιέρα είπε λίγο μετά την ανακήρυξη της χώρας του σε οικοδέσποινας του πρώτου παγκοσμίου κυπέλλου το αξιομνημόνευτο "άλλες χώρες έχουν την ιστορία τους, η Ουρουγουάη έχει το ποδόσφαιρό της."

 Τα πράγματα είχαν αρχίσει να μπαίνουν σε μία σειρά και πλέον το μόνο που απέμενε ήταν να δούμε ποιες ομάδες θα ήθελαν να πραγματοποιήσουν ένα τόσο μεγάλο ταξίδι για να συμμετάσχουν σε μία διοργάνωση που μόλις είχε δημιουργηθεί.

Παγκόσμιο δύο ηπείρων

Όπως ήταν αναμενόμενο, η νέα αυτή διοργάνωση δεν συγκίνησε τις περισσότερες από τις χώρες και δεν είναι καθόλου παράξενο που ήταν η μοναδική που δεν χρειάστηκαν τα προκριματικά και που οι συμμετέχουσες χώρες προέρχονταν μόνο από δύο ηπείρους(Ευρώπη και Αμερική). Οι περισσότερες από αυτές θεώρησαν το ταξίδι μακρινό, ενώ οι ομοσπονδίες της Βρετανίας παρότι δέχτηκαν πρόταση για να συμμετάσχουν, τελικά αρνήθηκα λόγο της διαμάχης που είχαν με την FIFA εκείνη την περίοδο.

 Έτσι, οι χώρες που μαζί με την Ουρουγουάη θα πάλευαν για το πρώτο παγκόσμιο στέμμα ήταν οι Γαλλία, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία, Βέλγιο, ΗΠΑ, Βραζιλία, Αργεντινή, Μεξικό, Χιλή, Βολιβία, Παραγουάη και Περού. Επειδή, ο αριθμός των συμμετεχόντων ήταν μονός, αποφασίστηκε ότι θα δημιουργηθούν τρεις όμιλοι των τριών ομάδων και ένας όμιλος των τεσσάρων, με τις πρώτες κάθε ομίλου να παίρνουν την πρόκριση για τα ημιτελικά. Η Αργεντινή, η οποία βγήκε πρώτη στον όμιλο των τεσσάρων ομάδων, η Γιουγκοσλαβία, οι ΗΠΑ και η οικοδέσποινα Ουρουγουάη πέρασαν τον σκόπελο των ομίλων και οι πρώτοι ημιτελικοί του τουρνουά ήταν πλέον γεγονός. Εκεί, οι δύο χώρες της Λατινικής Αμερικής(Αργεντινή και Ουρουγουάη) διέλυσαν με 6-1 τους αντιπάλους τους(Γιουγκοσλαβία και ΗΠΑ) και έκλεισαν θέση για τον μεγάλο τελικό.

  Το στάδιο Σεντενάριο θα γινόταν και επίσημα στις 30 Ιουλίου 1930, το πρώτο γήπεδο που θα φιλοξενούσε τον τελικό ενός παγκοσμίου κυπέλλου.

Ο τελικός των δύο μπαλών και του φοβισμένου διαιτητή

Η ημέρα του τελικού έφτασε και η ανυπομονησία των φιλάθλων ήταν έκδηλη. Μάλιστα, 15.000 Αργεντινοί ξεκίνησαν για το Μοντεβιδέο, αλλά πολλοί ήταν εκείνοι που την ώρα του εναρκτήριου λακτίσματος βρίσκονταν ακόμα στην θάλασσα. Το παιχνίδι ανάμεσα στην Ουρουγουάη και την Αργεντινή χαρακτηριζόταν από μεγάλη αντιπαλότητα και για αυτό τον λόγο κανένας διαιτητής δεν ήθελε να το διευθύνει, φοβούμενος για τις συνέπειες των αποφάσεων του κατά την διάρκεια της αναμέτρησης. Εν τέλει, λίγες ώρες πριν την έναρξή της, διαιτητής του αγώνα ορίστηκε ο Βέλγος Ζαν Λανζενούς, με την προϋπόθεση όμως ότι με την λήξη της αναμέτρησης θα τον περίμενε ένα αυτοκίνητο έξω από το γήπεδο με αναμμένες τις μηχανές, το οποίο και θα τον μετέφερε με ασφάλεια στο λιμάνι. 

 Δυστυχώς, για τον Λανζενούς η πρώτη σημαντική απόφαση που έπρεπε να πάρει συνέβη πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι, Συγκεκριμένα, ο Βέλγος διαιτητής θα έπρεπε να επιλέξει με ποια από τις δύο μπάλες( της Ουρουγουάης ή της Αργεντινής) θα γινόταν ο τελικός. Βλέπετε, εκείνη την εποχή δεν είχε καθοριστεί ακόμα η μπάλα της διοργάνωσης. Τελικά, μετά από πολλές προστριβές και απειλές εκατέρωθεν αποφασίστηκε να παιχτεί ο τελικός στο ένα ημίχρονο με την μία μπάλα και στο άλλο με την άλλη. Για το ποια μπάλα θα ήταν αυτή που θα χρησιμοποιούταν στο πρώτο ημίχρονο και ποια στο δεύτερο δόθηκε λύση με την ρίψη του νομίσματος.

 Το παιχνίδι ξεκίνησε τελικά με την μπάλα της Αργεντινής και στο ημίχρονο η αλμπισελέστε προηγούνταν της σελέστε με 2-1. Στο δεύτερο ημίχρονο όμως όλα άλλαξαν. Η Ουρουγουάη παίζοντας αυτή τώρα με την δική της μπάλα κατάφερε να βρει τον δρόμο προς τα δίχτυα της Αργεντινής τρεις ακόμα φορές και τελικά να στεφθεί εκείνη παγκόσμια πρωταθλήτρια με 4-2. Την απονομή του τροπαίου στην νικήτρια ομάδα την έκανε ο ίδιος ο Ζιλ Ριμέ.

 

Οι πρωτιές του πρώτου παγκοσμίου κυπέλλου

 

Όπως είναι φυσικό, μία νέα διοργάνωση έχει τις πρωτιές της και η συγκεκριμένη είχε μπόλικες από αυτές.

 Αρχικά, πρώτος σκόρερ στο παγκόσμιο κύπελλο του 1930 αναδείχθηκε ο Γκιγιέρμο Στάμπιλε με 8 γκολ. Ο Αργεντίνος επιθετικός βρήκε δίχτυα και στον τελικό κόντρα στην Ουρουγουάη, αλλά δεν έφτανε αυτό για να κατακτήσει η χώρα του το κύπελλο. Επίσης, στο συγκεκριμένο παγκόσμιο κύπελλο είχαμε και την πρώτη αποβολή παίκτη. Ο Πλασίντο Γκαλίντο του Περού δέχτηκε την κόκκινη κάρτα από τον διαιτητή για ένα σκληρό μαρκάρισμα στον αγώνα της χώρας του με την Ρουμανία για τον τρίτο όμιλο.  Τέλος, ο Μπερτ Πάτεναντ έκανε το πρώτο χατ τρικ στον θεσμό στον αγώνα των ΗΠΑ κόντρα στην Παραγουάη, αλλά το επίτευγμά του αυτό κατοχυρώθηκε το 2006, όταν ο Πάτεναντ είχε πλέον πεθάνει.

Το τέλος μίας νέας αρχής

Αυτό ήταν το πρώτο παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου με τα θετικά του αλλά και τα αρνητικά του. Το σημαντικό είναι ότι το όνειρο έγινε πραγματικότητα και πλέον το ποδοσφαιρικό ποτάμι άρχιζε να ρέει και να προϊδεάζει τον κόσμο για αυτά που θα γινόντουσαν μελλοντικά.

 Οι Ουρουγουανοί κατάφεραν να αποδείξουν για ακόμη μία φορά γιατί ήταν κάτοχοι των δύο τελευταίων χρυσών Ολυμπιακών μεταλλίων στο ποδόσφαιρο και επιπλέον να γράψουν ιστορία ως η πρώτη ομάδα που γίνεται παγκόσμια πρωταθλήτρια. Πλέον, θα πρέπει να υπερασπιστούν τον τίτλο τους μετά από τέσσερα χρόνια σε μία άλλη χώρα. Θα τα καταφέρουν; Ραντεβού την επόμενη φορά για το Μουντιάλ του 1934 στην Ιταλία.