ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ ΛΟΙΠΟΝ

Όταν το παρελθόν δεν γίνεται μάθημα, τότε το παρόν έρχεται να στο υπενθυμίσει.Ο Χαρίλαος Τρικούπης είχε δημοσιεύσει το 1874 στην εφημερίδα Καιροί ένα άρθρο με τίτλο Τις πταίει και αναφερόταν στην πολιτική αστάθεια της εποχής, αλλά και σε αυτόν που θεωρούσε υπαίτιο για την εν λόγω κατάσταση (Γεώργιος Α).

 Ο συγκεκριμένος τίτλος στην σημερινή εποχή μοιάζει πιο επίκαιρος από ποτέ, καθώς πολλές ανορθογραφίες συμβαίνουν στην χώρα μας και κανένας δεν παίρνει ποτέ την ευθύνη. Αντίθετα, ο ένας επιρρίπτει ευθύνες στον άλλον, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που δεν οδηγεί πουθενά.

 Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με όλα αυτά τα μαύρα σύννεφα που ταλανίζουν τον ελληνικό αθλητισμό και κάνουν τους αθλητές μας να ξεσπούν σε κλάματα στους ολυμπιακούς αγώνες, που είναι η μεγαλύτερη γιορτή του αθλητισμού.

Η γλυκιά πολιτεία

Σε ένα κράτος που θέλει να λέει ότι είναι ευρωπαϊκό, θα πρέπει να υπάρχουν και οι απαραίτητες υλικοτεχνικές δομές. Δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Καθένα από τα παιδιά που θα θελήσουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό μελλοντικά θα το σκεφτούν διπλά αν θα το πράξουν, όχι γιατί δεν θα τους αρέσει αυτό που θα κάνουν, αλλά γιατί θα ξέρουν ότι δεν θα υπάρχει κανένας να τους στηρίξει στην προσπάθεια τους αυτή. Έτσι, χάνεται η δυνατότητα παραγωγής όλο και περισσότερων σωστών αθλητικών προτύπων.

Για αυτή την ήττα αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η πολιτεία, η οποία αφήνει στο έλεος του Θεού τα αθλητικά κέντρα και οδηγεί τους αθλητές να αγωνιστούν στο εξωτερικό με δικά τους έξοδα. Βέβαια, αν έρθει κάποια μεγάλη επιτυχία προφανώς και θα θυμηθεί ότι το δικό της παιδί κατάφερε να φέρει την πρώτη θέση. Αυτός ο εν τούτοις υποκριτικός σεβασμός της απέναντι στο πρόσωπο του αθλητή δεν θα είναι για την επιτυχία του, αλλά για την δυνατότητα που της έδωσε να βγει μπροστά και να υπερηφανευτεί για την δική της καλή δουλειά.

Δυστυχώς όμως, όσα μπαλώματα και αν προσπαθήσει να κάνει κανείς, αν το καράβι έχει τρύπα κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα που θα βουλιάξει. Για αυτό αν δεν αλλάξει γρήγορα η νοοτροπία, το καράβι που λέγεται ελληνικός αθλητισμός, κάποια στιγμή θα σταματήσει να παράγει και αυτούς τους λίγους σπουδαίους αθλητές που έχουμε στην σημερινή εποχή.

Μ(ου) Μ(ου) Ε(λεος)

Αν θα θέλαμε να παρομοιάσουμε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το τηλεοπτικό κοινό με κάποια εικόνα, τότε αυτή σίγουρα θα ήταν ένας βοσκός και τα βόδια του. Η δύναμη της εικόνας έδωσε την δυνατότητα σε πολλούς ανθρώπους να γνωρίσουν ακόμα περισσότερα πράγματα, όμως έκανε και πολλούς να την εκμεταλλευτούν για προσωπικό όφελος. Ο αθλητισμός φυσικά δεν ξέφυγε από τον γενικό κανόνα.

 Ολοένα και περισσότερα "αντικειμενικά" μέσα αρχίζουν να αποκτούν κάποια χρωματική ταυτότητα, παρασέρνοντας έτσι όλο και περισσότερο τους ανθρώπους στο φανατισμό. Τους κάνουν να ξεχνάνε τα ιδανικά των αθλημάτων που είναι η ευγενής άμιλλα και το ευ αγωνίζεσθαι. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι αν ο αθλητής ή η ομάδα που είναι φιλικά προσκείμενη προς αυτά έχει καταφέρει να κερδίσει. 

 Επιπλέον, αν κάποιο άθλημα δεν είναι από τα γνωστά και δεν εξυπηρετεί τα οικονομικά τους συμφέροντα δεν ενδιαφέρονται να το καλύψουν, αλλά αρκούνται κάθε τέσσερα χρόνια που είναι οι ολυμπιακοί αγώνες στο να κάνουν απλές αναφορές. Έτσι, ένα παιδί δεν θα μπορέσει ποτέ να γνωρίσει κάποιο καινούριο άθλημα και ένας ενήλικας δεν θα μπορέσει να ταυτιστεί με τον Έλληνα αθλητή και τον αγώνα που καταβάλει για να φέρει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

 Αν όλο αυτό συνεχιστεί, τότε η μαζοποίηση θα φτάσει σε τέτοιο σημείο που τα ταλέντα σου δεν θα έχουν πλέον κανένα νόημα γιατί δεν θα ξέρεις που να τα χρησιμοποιήσεις. Οι καινοτομίες θα σταματήσουν και εμείς θα θεωρούμε ότι προοδεύουμε, ενώ στην πραγματικότητα θα είμαστε δεμένοι με εικονικές αλυσίδες, όπως οι δεσμότες του Πλάτωνα.

Εγώ, Εσύ, Εμείς

Βέβαια, πριν κατηγορήσουμε όλους τους άλλους για τα στραβά, θα πρέπει να κάνουμε και εμείς την αυτοκριτική μας. Δυστυχώς, ανήκουμε και εμείς σε ένα από τα μαύρα σύννεφα που ταλανίζουν τον αθλητισμό και θα το καταλάβετε με τα  παρακάτω ερωτήματα. 

Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπες θα πάω να δω στίβο, κολύμβηση ή ενόργανη γυμναστική; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπες ότι θα αφιερώσω λίγο από τον χρόνο μου για να κάνω γυμναστική και όχι για να δω τηλεόραση ή κανένα βίντεο στο ίντερνετ; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπες θα δω το τάδε άθλημα και δεν θα έχω απαίτηση από την ομάδα ή τον αθλητή που υποστηρίζω να κερδίσει, αλλά να παίξει σωστά και τίμια; Μάλλον ποτέ... Δεν είναι κακό αρκεί να το παραδεχτούμε και να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε.

 Δυστυχώς, στην χώρα μας είμαστε πρώτοι στην κριτική και τελευταίοι στις πράξεις. Θεωρούμε ότι ο άλλος θα πρέπει να είναι συνέχεια στην καλύτερη κατάσταση και να κερδίζει, αλλιώς τσάμπα παίρνει τόσα λεφτά. Δεν έχουμε την ενσυναίσθηση για να καταλάβουμε ότι και ο άλλος άνθρωπος είναι και προσπαθεί για το καλύτερο. Άλλωστε, αυτός είναι που θα κερδίσει στην τελική και όχι εγώ ή εσύ.

 Η ζωή μας θα ήταν πολύ καλύτερη σε όλα τα επίπεδα αν μαθαίναμε να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και να σχολιάζουμε λιγότερο τα λάθη των άλλων. Κανένας δεν πρέπει είναι κριτής των πάντων και ειδικά όταν δεν γνωρίζει την προσπάθεια και τις θυσίες που έχει καταβάλει ο άλλος για να φτάσει σε αυτό το επίπεδο.

Υπάρχει ελπίδα;

Για να υπάρξει φως σε αυτό το αχανές τούνελ, θα πρέπει ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Για αρχή η πολιτεία θα πρέπει να επενδύσει περισσότερο στον αθλητισμό και όχι να τον θυμάται μόνο στις επιτυχίες. Επιπλέον, θα πρέπει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να μην έχουν ως στόχο την κερδοσκοπία και την προώθηση των συμφερόντων τους, αλλά την προβολή των σωστών εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Τέλος, εμείς ο λαός να ακολουθούμε τα σωστά πρότυπα και να μην προσπαθούμε να κάνουμε τους ειδικούς σε πράγματα που δεν γνωρίζουμε. Μπορούν να γίνουν όλα αυτά; Δεν το πιστεύω, αλλά η ελπίδα λένε ότι πεθαίνει πάντα τελευταία. Ελπίζω μόνο οι συνθήκες να μην οδηγήσουν την ελπίδα να πεθάνει πρώτη...