ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΟΙ...ΕΛΛΗΝΕΣ
Ο Γκάρι Λίνεκερ είχε διατυπώσει την περίφημη φράση ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι στο οποίο 22 τύποι τρέχουν πίσω από μία μπάλα, ένας διαιτητής κάνει ένα σωρό λάθη και στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί.
Η τελευταία πρόταση της συγκεκριμένης ρήσης θα μπορούσε να ταιριάζει άνετα και στον ελληνικό αθλητισμό, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς πόσες επιτυχίες έχουν έρθει την τελευταία στιγμή. Μεγάλες προκρίσεις, κομβικές νίκες και κατακτήσεις τροπαίων έχουν επιτευχθεί από την χώρα μας επειδή κάποιος βρέθηκε στην σωστή θέση την κατάλληλη στιγμή. Πάμε, λοιπόν, να θυμηθούμε παρακάτω μερικές από αυτές τις αλησμόνητες στιγμές.
Οι χρυσές βολές του τίμιου γίγαντα
Το ημερολόγιο έγραφε 14 Ιουνίου 1987 όταν η Ελλάδα αγωνιζόταν στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, που η ίδια φιλοξενούσε, κόντρα στην πανίσχυρη τότε Σοβιετική Ένωση.
Το παιχνίδι είχε οδηγηθεί στην παράταση και οι δέκα επτά χιλιάδες θεατές που βρέθηκαν στο Σ.Ε.Φ αγωνιούσαν για την έκβαση της αναμέτρησης. Άλλωστε, η Ελλάδα ποτέ δεν είχε βρεθεί ξανά τόσο κοντά στην κατάκτηση του τροπαίου. Τα λεπτά κυλούσαν με το προβάδισμα να αλλάζει χέρια διαρκώς, ώσπου τέσσερα δευτερόλεπτα πριν το τέλος ο Αργύρης Καμπούρης κερδίζει δύο ελεύθερες βολές. Ο τίμιος γίγαντας, όπως τον είχε αποκαλέσει τότε ο Φίλλιπος Συρίγος, ευστόχησε και στις δύο με αποτέλεσμα η Ελλάδα να βρεθεί για πρώτη φορά στην ιστορία της στο μπασκετικό Έβερεστ της Ευρώπης.
Κολοσσός και τελικός
Το καλοκαίρι της Ελλάδας ήταν αδιαμφισβήτητα το 2004. Η χώρα μας, πέρα από το γεγονός ότι θα φιλοξενούσε τον Αύγουστο τους ολυμπιακούς αγώνες, είχε καταφέρει να φτάσει για πρώτη φορά στα ημιτελικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου. Αντίπαλος της εκείνο το βράδυ της πρώτης μέρας του Ιούλη ήταν η Τσεχία, όπου για πολλούς ήταν και το μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου. Το παιχνίδι είχε οδηγηθεί στην παράταση και η Ελλάδα είχε κερδίσει κόρνερ στο τελευταίο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου (τότε ίσχυε το ασημένιο γκολ, όπου σήμαινε ότι αν κάποια ομάδα πετύχαινε γκολ στο πρώτο ημίχρονο της παράτασης η αντίπαλος της θα έπρεπε να την ισοφαρίσει μέχρι την λήξη του. Αν δεν τα κατάφερνε τότε η ομάδα που είχε σκοράρει έπαιρνε την πρόκριση χωρίς να παιχτεί το δεύτερο ημίχρονο). Η κούραση ήταν έκδηλη και όλοι παρακαλούσαν στην Ελλάδα να μπει ένα γκολ σε αυτή την φάση και να πάει η γαλανόλευκη στον τελικό. Έτσι και έγινε. Η σέντρα του Βασίλη Τσιάρτα βρήκε το κεφάλι του προωθημένου Δέλλα και αυτός την έστειλε στα δίχτυα του Πετρ Τσεχ. Το όνειρο ήταν αληθινό και η εθνική μας θα διεκδικούσε τρεις μέρες αργότερα τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Και όλοι ξέρουμε τι έγινε μετά...
Βάλτο αγόρι μου
Δεκαοχτώ χρόνια μετά την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τροπαίου στο μπάσκετ, η Ελλάδα είχε την δυνατότητα να το διεκδικήσει ξανά αυτή την φορά παίζοντας εκτός έδρας. Για να συνέβαινε όμως αυτό η ομάδα του Παναγιώτη Γιαννάκη θα έπρεπε να ξεπεράσει στον ημιτελικό του EuroBasket 2005 το εμπόδιο της εθνικής Γαλλίας.
Το παιχνίδι εξελίχθηκε σε θρίλερ για γερά νεύρα και φαινόταν ότι η πλάστιγγα του αγώνα θα έγερνε σε αυτόν που θα ήταν πιο ψύχραιμος στο τέλος. Ευτυχώς για την επίσημη αγαπημένη ήταν αυτή.
Ο Ριγκοντό ευστόχησε μόνο στην πρώτη βολή και έτσι η Ελλάδα είχε δέκα δευτερόλεπτα μπροστά της για να πετύχει είτε το καλάθι που θα την έστελνε στην παράταση είτε αυτό που θα την έστελνε στον τελικό. Ο Ζήσης κατέβασε την μπάλα, πάσαρε την κατάλληλη στιγμή στον Διαμαντίδη και αυτός με ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τρίποντα του ελληνικού μπάσκετ έστειλε την εθνική στον τελικό. Η περίφημη φράση του Βασίλη Σκουντή ακόμη ηχεί στα αυτιά μας.
Με Σαμαρά στους 16 του κόσμου
Η τελευταία αγωνιστική του τρίτου ομίλου του παγκοσμίου κυπέλλου 2014 είχε βρει την Ελλάδα να έχει ελπίδες πρόκρισης, για πρώτη φορά στην ιστορία της, σε νοκ άουτ φάση. Αυτό που θα έπρεπε να κάνει η εθνική για να τα καταφέρει ήταν να κερδίσει την Ακτή Ελεφαντοστού στην Φορταλέζα και την ίδια ώρα η Ιαπωνία να μην κέρδιζε την Κολομβία στην Κουιάμπα.
Το ημίχρονο έκλεισε ιδανικά για την ομάδα του Φερνάντο Σάντος, καθώς ο Σάμαρης είχε δώσει το προβάδισμα στην εθνική ενώ την ίδια ώρα Κολομβία και Ιαπωνία ήταν ισόπαλες (1-1). Στο δεύτερο ημίχρονο τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν άσχημη τροπή όταν ο Γουίλφριντ Μπονί ισοφάρισε την εθνική στο 74' λεπτό και οι φάσεις που έκανε η γαλανόλευκη δεν κατέληγαν στα δίχτυα του Μπαρί. Το αποτέλεσμα του άλλου παιχνιδιού ευνοούσε την Ελλάδα, όμως η ίδια εκείνη την στιγμή δεν κατάφερνε να κερδίσει. Η ελπίδα για την πρόκριση φαινόταν χαμένη μέχρι το 91' λεπτό που ο Γιώργος Σαμαράς κέρδισε πέναλτι σε μαρκάρισμα του Σιό και ανέλαβε ο ίδιος την εκτέλεση. Ο κρητικός επιθετικός δεν αστόχησε και η Ελλάδα βρέθηκε σε νεκρό σχεδόν χρόνο στην επόμενη φάση του τουρνουά.
Η φράση του Αλέξη Σπυρόπουλου μια φάση, μια στιγμή, μια πρόκριση ήταν ακριβώς εκείνη που χαρακτήριζε το συγκεκριμένο παιχνίδι. Τα πέναλτι, ωστόσο, θα πρόδιδαν την Ελλάδα στον επόμενο αγώνα κόντρα στην Κόστα Ρίκα.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές
Η Ελλάδα βρέθηκε πολλές φορές με την πλάτη στον τοίχο αλλά κατάφερε να ανατρέψει, σε πολλές περιπτώσεις, την δυσμενή για αυτή κατάσταση. Μπορεί να μην παρουσίαζε ενθουσιασμό με τις εμφανίσεις της και να είχε την εύνοια της τύχης, όμως στο τέλος της ημέρας αυτό που μετράει είναι η νίκη.
Όπως λοιπόν είχε πει και ο Ναπολέων Βοναπάρτης η ιστορία γράφεται από τους νικητές και η Ελλάδα φρόντισε να είναι αυτή η πρωταγωνίστρια στο τέλος του δικού της παραμυθιού.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου